VICENTE RISCO

Dende 1918 a 1936 desenvólvese o concepto de Galicia-nación que amosa un alto grao de unicidade en tódalas variantes ideolóxicas. A obra de Vicente Risco é decisiva na formulación dese concepto,que recolle o legado de Murguía e combínao con outras influencias obtendo como resultado a concesión da nación como un “feito natural”, biolóxico, independente da vontade dos homes. Para el,as nacións son entes estables, como a propia natureza. Na súa xénese, Risco destaca o factor “terra”, que o sitúa en pé de igualdade coa raza, pero para el aínda a lingua segue sendo o factor de diferenciación e conservación da nacionalidade.Risco ve a nación como o resultado da unión entre unha raza e un territorio, da que nace Volksgeist.
Risco concede á nación grande importancia na súa concepción da historia;concibe a nación como un feito natural e biolóxico, independente das estructuras sociais e políticas de cada época, co que estaba ante un proceso parecido ó de Murguía.

OTERO PEDRAYO

Otero Pedrayo considera o Verbo e a vontade divina como criterio supremo de verdade, xa que pensa que a raíz de tódolos problemas do mundo moderno é moral, e polo tanto a solución ha de ser moral e se conseguirá cando se insiran os ideais relixiosos en todos ou na maioría. Otero Pedrayo ataca á civilización moderna e aproveita a ocasión para deixar sentado o básico principio da unión indisoluble entre a tradición católica e o ser esencial da nación galega. Cada pobo ten a súa forma peculiar de captar a realidade, de transformar o medio, o que forma a súa cultura específica.
Tódolos tradicionalistas limítanse a seguir a teoría da historia e o concepto xeral de nación formulado por Vicente Risco, pero só Otero Pedrayo introduce algunhas variacións de interese e céntrase moito máis na especificidade cultural e na importancia do Volksgeist e do determinismo xeográfico na formación do ser nacional.

MURGUÍA

Murguía vaise centrando en posicións máis de dereitas, despois de partir de posicións do liberalismo democrático, porque trata de manterse equidistante. “ Na súa obra expón que o rexionalismo non acepta o absolutismo, nin predica a volta ó anterior, senón que proclama moi alto que é por esencia réxime de liberdade.”
Murguía afirma que a diversidade nacional é unha característica histórica imposible de destruír, porque é un territorio, unha raza, unha vida común consciente e continuada durante séculos. No seu historicismo mostra principalmente que o propio “ser” nacional nada ten que ver co social ou co político, senón que nace de factores alleos e independentes a esas continxencias: a raza que dará lugar a un idioma e a un carácter específicos e irreductíbeis. Polo tanto, para Murguía a nación é o suxeito histórico principal e o resultado da unión entre unha raza e un territorio, da que nace un Volksgeist.
O concepto de nación galega por parte de Murguía a través de referentes de negación, reintegración e de analoxía permite afirmar plenamente que Galicia reúne para Murguía tódalas características e condicións para ser unha nación, aínda que só a chame rexión.

INTRODUCIÓN

A partir de 1840 xorden unha serie de escritores, historiadores, periodistas…que comezan a demostrar o seu interese pola realidade galega. Nesta etapa galeguista sitúanse destacados precursores do noso Rexurdimento literario, que dará lugar ó movemento ideolóxico denominado PROVINCIALISMO. Este levantamento comeza co pronunciamento do exército en Lugo e que conta co apoio doutras cidades. Tiña un marcado carácter provincialista, pero sobre todo non se trataba dunha revolución independentista, senón un intento de conseguir unha autonomía para Galicia e o seu recoñecemento como unha única entidade.
Despois do fracaso de 1846 o galeguismo político non rexurdirá ata vinte anos máis tarde, como republicanismo federal.
A partir de entón (de 1846) o movemento provincialista centrará a súa atención nos aspectos culturais.

Os carrilanos

A importancia das vías férreas como medio de comunicación e de tranporte, atribuíble ó aumento de velocidade comercial ,débese a introducción de dous importantes elementos; os carrilanos e a tracción mecánica. Non hai data precisa da aparición dos raíles ,máis en 1837 o inxeneiro Charles Vignoles introduciu en Europa o carril de bone plana.

A primeira liña ferroviaria de España uniu Barcelona con Meteró en 1848 e seguiulle a de Madrid e Aranxuez.

En Galicia a elaboración das vías de ferrocarris viuse retida por dificultades do trazado , sobre todo entre Ourense e Zamora onde as irregularidades do terreo provocaban unha gran dificultade na construcción de túneles, sobre todo dende Puebla de Sanabria ata a Canda do Padornelo , cousa que retrasaba a sua realización. Este trazado levará a revoltas carrilanos como símbolo de protesta , debido a que as condicións de seguridade, hixiénicas...eran nulas e incluso se orixinou a silicose, unha enfermidade moi perxudicial.

O tren chegou tarde a Galicia , no ano 1873. O seu percorrido actual é pouco máis de 1000km.

A CULTURA CASTREXA
A cultura castrexa abarca dende o S.VI a.C. ata o VI d.C. e denomínase así por seren os castros as súas construccións máis típicas e nas cales vivían. Eran construídos en lugares específicos de fácil defensa, para ter unha boa visión,etc. Estaban reforzados con murallas, muros e foxos. As construccións tiñan forma circular, feitas de pedra e con cuberta vexetal, de reducidas dimensións. En Galicia existen entre 2000 e 2500 castros repartidos de xeito irregular por todo territorio galaico con maior presencia en Ulloa, Deza, Tabeiros e xa en menor cantidade no sureste e montañas setentrionais. A cultura castrexa desenvolveuse xa en plena romanización abrangando os territorios de Galicia, o oeste de Asturias e o norte de Portugal ata o río Douro. Os poboadores eran sedentarios. A súa economía baseábase na agricultura e na gandería. Estaba pouco desenvolvida. A súa sociedade era bastante primitiva. Non había un estado polo que a organización era a familia. A relixión estaba baseada na natureza e nos astros; adoraban ó sol, á lúa, ós ríos... dedicábanse á ourivería e á escultura.

hola z4zu!!

O MEGALITISMO

A cultura megalítica situámola no VI milenio a.C. ata o 2000 a.C., cun área de influencia como Galicia, norte de Portugal, Asturias, norte de León e Zamora. O nome vén dado pola construcción de monumentos funerarios feitos con grandes pedras, nos que destacan as mámoas, formadas dun túmulo e un dólmen interior onde se efectuaban os enterramentos. A existencia destes monumentos testemuña o culto ós mortos. En Galicia o nº destes xacementos supera os vinte mil, cunha distribución desigual, agrupándose fundamentalmente en necrópoles. A economía estaba centrada na agricultura(cerealística e leguminosa), completada coa actividade gandeira(cría de bois,vacas...) e de prácticas depradatorias. Tiñan tamén unha importante actividade mineira. A sociedade megalítica galega foi pouco xerarquizada. Foi unha sociedade igualitaria, composta de pequenas comunidades, asentada de forma dispersa no territorio e moi relixiosa. A finais do terceiro milenio o megalitismo comeza a esmorecer, pois non consegue manter a súa vitalidade cunha tecnoloxía metalúrxica.